Afgelopen zaterdag 25 maart was het Earth Hour, het door WWF in het leven geroepen moment waarop wereldwijd aangespoord wordt lichten en elektriciteit zestig minuten lang te doven. Als Klimaatdichter nam ik deel aan een Candle Write Workshop georganiseerd door Poets for the Planet, en schreef bij kaarslicht het volgende gedicht:
Surrogaatmoeder dit is het uur van de aarde, maar het licht kruipt waar het niet gaan kan, zodra ik de koelkast open om mijn behoefte aan troost te stillen schijnt het op een paddenstoel met iets van potgrond aan de steel natuurlijk voel ik me betrapt en smijt de deur dicht, het licht verdwijnt, wordt onzichtbaar, maar ik weet immers dat het daar zit, klein maar niet eens zo verstopt, gewoon langs de wand wacht het tot het de paddenstoel kan belichten, die misschien hunkert naar de grot waarin hij gekweekt werd zoals ik mijn moeder van ijzer nu al mis, waar ik mij als het aapje in dat experiment aan vastklamp in mijn woonkamer flakkert het zachte kaarslicht, wacht pen en papier op mij, maar hoe zeg ik sorry tegen de aarde, in de klok verschijnt een mens, wist de tijd, tekent de wijzers opnieuw, zet ze op vijf voor
Anke Cuijpers 